İlk günüm şu koca dünyada,
Başımda beyaz önlüklü birileri var
Ağlıyorum hıçkıra hıçkıra
İlk elbisemi giydim
Dişlerim çıkıyor yavaş yavaş
Anne,baba demeyide öğrendim
Oyuncaklarım bile var
Artık Yürüyorum
Okula başladım
Kitaplarım defterlerim kalemlerim var
Okumayı öğrendim
Artık bende yazabiliyorum
İlk defa aşık oldum
ve ilk defa bir kızı öptüm
Derken ilk ayrılığı yaşadım
İlk terkedilişimdi bu
Ağlayarak başladığım bu hayatta
Yine ağlıyorum
Artık üniversiteli bir öğrenciyim.
Çok güzel bir kız var yanımda
Şimdilik sadece arkadaşız
Geziyoruz tozuyoruz eğleniyoruz
Birgün partide itiraf ettik birbirimizi sevdiğimizi
Mezuniyet balosunada birlikte gittik
İkimizde birer avukattık artık
Nişan törenimiz oldu
Eşimiz dostumuz oradaydı
Evlendik
İlk defa birisi ile aynı yastığa baş koydum
Dünyaya benim gibi ağlayarak gelen bi çocuğumuz oldu
Büyüdü şimdi ise okuyor,Oda aşık olmuş
Baba çok seviyorum hiç ayrılmam diyor,
Gelde anlat daha herşeyin çok erken olduğunu
Şimdi ise dünyaya gözlerini kapatmaya hazırlanan o ufacık çocuk yani ben
Kanser hastalığıyla boğuşuyorum.
Belki yarın öleceğim.
Hayat bu kadar kısaymış meğer
Şimdi ise sadece beyaz bir kefen içerisinde
Herşeyi yaaşmış bir adam var
Üstünde de sadece ve sadece karatopraklar .

Fatih AYDIN
www.kalplerinfatihi.com