2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
483
Okunma
Fânilik sahnesinde, ebediyet oyunu
Oynamaktan bıkmayan ey, doyumsuz figûran!
Çöllerde, kutuplarda hatta uzayda bile,
Maddesi, mânâsıyla rol yapıp duran insan.
Ne bu dünya bir sirktir, ne sen ipte cambazsın,
Sen ki, Allah’tan sonra en değerli varlıksın,
Şu karanlık ve tutsak alemim mahpesinde,
Bir nur kandili gibi yak şuurun parlasın.
Atom çekirdeğinden, muhteşem kâinata,
Küçük kıpırdanıştan, Yüce Allah’a kadar,
Öteye dahil ruh da, maddede şu hayat da,
İnkâr edip kendinden kurtulamaz insanlar.
O yokları var eden Allah’ın ’ol’ emriyle,
Mekân O’nun fermanı önünde diz çöküyor.
Ve oluştan, ölüşe akıp giderken zaman,
Hep nîsbi varlıkların ’fâni’ olduklarını,
Duymak istemesen de söyler durur anbean.
Özcan İşler
5.0
100% (4)
Cevap Yaz
