Yoruluyor insanoğlu, koş koş nereye kadar
Kalpteki umuttur bacaklardaki asıl derman
Bahçıvan, niye açmış kırmızı gülleri budar
Eline ne geçecek, bahçesi olunca orman?

Siyah bir güvercin kondu, penceremin önüne
Ağzında da bir çöp boynunu bükerek bakıyor
Hazırlık yapmakta, “en mutlu” olacağı güne
Gözlerinden, küçük gözlerinden sevgi akıyor

Kalktım ve pencere önüne geldim; ama uçmadı
Benden zerre zarar gelmez yap yuvanı güvercin
Birkaç kelam söyledim; kanatları dahi açmadı:
Canım bilirim ben yumurtandaki canı güvercin

Benim adım Cemil Bey, cana vallahi kıyamam
Diğer şerefsiz insanlara, hiç benzemez “özüm”
“Güzeli” yok edip, yerine “çirkini” koyamam
Bundan rahatsız olur yüce Rabbim, iki gözüm

Ben Cemil Beyim, hayvan da olsa evladı derim
Garibanın yavrusunu, “kavgama” alet etmeeem
Ben Cemil Beyim vicdanımın peşinden giderim
Adalet dururken asla nefsime minnet etmeeem

Aldığı yerden vermez, bir de işine gelmezsen
Senden kötüsü olmaz, evladım, istersen dene
“Sırtına” binmek için “deve” gibi eğilmezsen
Senden kötüsü olmaz, istersen dene bir sene

S / ÂYE 9 MAYIS 2019 / ESKİŞEHİR