sığınan yuvalarında
ötüşleri açlığa
ötüşleri annelerine
iki mum yanıyor üstünde
mercimek mercimek gözlerinin
gagalarında bütün bütün bir şefkat pusulası
ötüşleri annelerine
kanatlarını ateşten sandıklarından
belki uçamıyorlar
sadece daha kuvvetli bir ses ile...

dalların çıtırtısı
uzağa dalmış şefkat kanatlı anne
habersiz
bir ses
bir çıtırdı
hislerde bir açlık çıtırtısı daha
birazdan uçan merhametin ciğerini
bilmediği bir sancı saracak
sürünen kıskaçlı mecbur merhametsizliğe
yaklaşıyor gittikçe o soğuk zaman
dallarda bir göz yaşı
ağaç sanki çaresizliğe şahit bir tutsak gibi
dallarda bir rüzgar merhameti
gagaları titrek
kara hissin çaresiz çığlığı ile
önce birinin sesi
minicik işlevsiz sudan kanatları
diğerinin korkuyla ateşten kanatlarını çırpışı
yumulan mercimek gözleri yuva sessiz
ötmeyişleri annelerine...

can-i