Sabahın seherinde doğar güneş solgun, solgun,
Esmekte isteksiz rüzğar, sanki bezgin ve yorgun.
Nurunu yok etmiş güzel ufkun, bulanık sisler,
Sanki her şey yasta, bulutlar yönsüz, bilmemki ne ister.

İnmiş dağların doruklarından vadilere karanlık duman,
Zaman döven olmuş, hayat altındaki harman.
Eziliyor harmandaki şurası gelen her başak,
Varsılı, yoksulu sormuyor, kim bey, kim ağa, kim uşak,

Işıklar sönmüş, artık esirisin kör karanlığın,
Sıradan birisin orada, son bulmuştur hanedanlığın.
Ve Sen....................................................,
Senki yenilmedin hırslarına, kalplerde taht kurdun,
Israrla red edip yanlışları, doğrunun yanında durdun.

Zerafetin, güler yüzünle, hep sevilen oldun,
Vefalıydın, sevecendin, ne kalp kırdın, nede sevenlerini yordun.
İsmin gönüllerde ve dillerde yer tuttu,
Rahat, rahat uyu, sanmaki sevenlerin seni unuttu.
İsmail DEMİR