Müziğimi kısmayın bir sokak lambası gibi gece olunca kaç kişiye mesken olduğumu ben bile bilmiyorum.
Gece kaç kişi yüzünü benimle aydınlatır kaç kişinin acılarına ortak olmuşumdur. Hatırlamıyorum ama sabah,sabah olunca bir yabancı gibi kaç kişi tanımadan beni geçmiştir.
Müziğimi kısmayın bu aralar dünya çığlık çığlık ben sağır olmuşum dünyaya ses yok,çığlık Yok evet o artık yok....
İsrafil’in Sur’u üflemesi gibi geri alınmayacak tövbe gibi
Bir de yorgunluk var efendim yorgunluğundan bahsediyorum sanırım artık evrensel olduğu düşünüyorum. Azizim kahvem yarım,az şekerli birazda köpüklü olsun buhari tüterken bana geçmişin en güzel günlerinin yanışını hatırlatsın
yaşadıklarım bana yetmiyor.
Bir de ne diyordu yazar ben bir kadının nasıl sevileceğini Bilmiyorum ya da bir kızın dudakları nasıl öpüldüğünü sadece konuşmaya çalışırken renk değiştiren bir insan tanırım ve yanında da sakarlıkları Bir de bir çocuk gibi kışın ıslak ayakla kaldı ona yetişmeye çalışırken bakmışlığımız olmuştur.buğulu bir cama elveda yazıp gitmelerimiz meşhurdur.
ve her şey aynı ama ben ben çok farklıyım kaçıyorum güzel olan ne varsa acı diyorum efendim bir insana mutlulukVerir mi ?
aşk bile zamanı durduramıyor her şey aynı ama ben,ben farklıyım bir kütükte ne kadar ağaç olma eğilimi varsa bende de o kadar aşık olma ilgimi vardır
Kahve de son bir yudum alırken beyninde bu düşünceler geçiyordu....