Bu gün düştüm anne, çocukluğumda düştüğüm gibi
Halen acıya dayanıklıymışım,ağlamadım
Çocukken yumruklarımı sıkardım ya, ağlamamak için
Aynen öyle.

Hiç değişmemişim demek ki...
Hayat sadece şeklimi, şemalimi değişmiş
Ruhuma dokunamamış zaman.
Yine o deli-dolu kara kızınım senin
Bazen esen gürleyen ,bazen de ipekten ipek.
Hayat üstüme gelse de, yalnızlık canımı sıksa da
Yine gururluyum anne hadi gülümse.
Kanayan dizlerime bakıp üzülme zira
Yüreğim kan revan gören yok ki,
Masallar anlatırdın bana bir zamanlar
Biri varmış biri yokmuş. .
Şimdi masalların kahramanı sensin,
önce vardın, şimdi yoksun.

Sen gideli tam otuz üç ay oldu
Dün gibi sanki. ..

Hiç bir şey beni avutmuyor artık
Hiç bir şey teselli etmiyor sevindirmiyor hatta.
Her gün en koyusundan dert içiyorum
Gölçem düşüyor duvarlara,
onunla konuşuyorum.
Artık bu şehri terk ediyorum,
sakın kızma bana sözümde duramadım.
Hayalin bavuluma sığmaz ama, seni kalbimde götürüyorum.
Sana uzaklardan hep dualar yollayacağım
mavi gözlerin uğurlasın yine beni,
Arkamca bir mavi çiçek at yollarıma,
mavi mavi hüzünlenme anne. ..
Kurban olurum gözlerine.
Ziyaretine gelmeye bilirim,...
çiçeklerin susuz kalır kurursa,
kapını açıp ben geldim diyenin yoksa,
Boynunu bükme sakın.
Veda etmiyorum, hoşça kal da demiyorum
görüşürüz anne bir gün mutlaka görüşürüz.
VE UNUTMA SENİ ÇOÇUKLUGUMDAKİ GİBİ ÇOK SEVİYORUM.

(MERHUM ANNEM SOLMAZ YUSİFOVA’YA)