Hastanede yatarken
sıradan insanları
çok kıskandım çokkk.
ne bileyim herkes hayatını
yaşıyor bir şekilde..

ben ise koca hastanenin
bir köşinde yapa yalnız bir başıma.
arayıp hal,hatır soranlara
iyiyim diyor,biryandan da söylediğim
bu anlamsız cümlelere
kendi kendime hep gülüyordum.

oysa bilmiyorlardı ki
içim kan ağlıyordu benim.
Keşke içimdekiler bir anlatabilseydim
beni arayanlar da,
dertsiz,tasasız,huzurlu mutlu
sanıyorlar beni.
halbuki için için ağlıyordum
hasta yatağımda..

Hayatta karaysa bahtın talihin
El ne bilsin senin perişan halin
Türlü engeller var vebal kaderin
Hüzüne gark olup dolması zormuş

Varsın dostlarım beni
mutlu sansınlar
ben kızılcık şerbetini içmişim
herşeye rağmen bu günüme de
şükürler olsun,
nefes alıyorum ya,
Allahım böyle bir durumu
hiç kimseye yaşatmasın,
Çaresiz,kimseeiz bırakmasın

m.yavuz