DUY BENİ KARICIĞIM

Biz bize derin batarız
Duy beni duy karıcığım
Yıllardır ayrı yatarız
Duy beni duy karıcığım

Tartışırız vardan yoktan
Yaşantımız olmuş boktan
Boşanmışız demek çoktan
Duy beni duy karıcığım

Hayat bize yük ağırdı
Kulağımız hep sağırdı
Başımızda saç ağardı
Duy beni duy karıcığım

Yazı tura zar atalım
Yek gelirse b’eş yatalım
Canda sefa keyf çatalım
Duy beni duy karıcığım

Kaderimiz hiç gülmedi
Düğün bayram ne bilmedi
Bolluk bize hiç gelmedi
Duy beni duy karıcığım

Soframız gıt bomboş tepsi
Ayran yok ki olmaz pepsi
Çocuklar büyüdü hepsi
Duy beni duy karıcığım

Bu şehirde hayat bitti
Nerde gençlik hani nitti
Devri dolan göçüp gitti
Duy beni duy karıcığım

İçimizi oydular bak
Donumuzu soydular bak
Bir kenara koydular bak
Duy beni duy karıcığım

Gel gidelim köyümüze
Koca şehir neyimize
Belki gelir iyimize
Duy beni duy karıcığım

Makinamız tekliyor bak
Azrail var bekliyor bak
Ara sıra yokluyor bak
Duy beni duy karıcığım

Resul’la ömrün bitiyor
Zaman su akıp gidiyor
Gençlik çağımız yitiyor
Duy beni duy Karıcığım
.........13.11.2018
Şiir:Resul Civcik - Ayrancı Karaman
Fotoğraf;Resul Civcik - Tüyap kitap fuarı 2014

Bu Şiiri’imi;hayatın sillesini yiyen tüm çiftlere
tüm karı koca eşlere ithaf ediyor armağan ediyorum.