Üzülme, aşarsın belki
Bir gün olur, düz edersin
Belki bugün güz görünür
Sevdiğinle yaz edersin
​
Belki de götürmüşlerdir
Gittikleri bir yerlere
Yüreği olan bir yürek
Kıyamaz hiçbir yüreğe

​O, nefsi emmâredendir
Gücenme, bence bütün suç
Aşk levvâmeye gelince
Çetin bir yolculuk başlar
Belirginleşmeye başlar
Gel mülhimede, gel aşklar...
​
Kardeşliği hatırlarız
Severiz can, Allah için
Biz ezelden sevdalıyız
Gül olur, bülbül oluruz
Aşk aslımıza döneriz
Sahibine eğilir başlar
Mutmainnede başlar
​
Gel gül, Yaradan aşkına
Gül de dikenler olsa da
Baykuş da ötse bülbüldür
Deme sakın bu çalılık...
Belki bir bağdır, bir güldür
Nefsi râziyye, râziyem!
​
Budanır dallarım, kime?
Âşığın canı mı yanar?
Dalı mı var, gülü mü var?
Âşıkların canı mı var?
Âşık razı, maşuk razı
Gönül, gönülün aynası

Burası aşk-ı merziyye
Makamı nefsi merziyye
​
Yazmak kolay, aşması zor
Yanar için, alır bir kor
Bunlar nefsi mertebeler
Ârif bilir, âlime sor...
Ya da aşan Kâmil’i bul
Ara, ararsa bulur kul
Bulursa bulur, olur kul