Yazıp yazıp siliyorum seni beni ve bizi ...
Yüreğim öyle sancılar gördü ki ,
Uygun görmez kendini anlatacak hiç bir kelimeyi yahut cümleyi ...

Sonra ,
Bir çok söz dizesi mırıldanır içimin yangınında .
Alev alev yanmakta iken yüreğim ,
Sözler derya mısralar şiir olur kendi halindeki duygularıma ...

Bu nasıl bir şiirdir ki ,
O’nun yokluğu ile adete ihtiyar olan gönlümü ,
İlk ve tek aşkının matemine uyandırmıştır ...

Unutmadım ...
Ama alışmaya başlamıştım sanıyordum .
Yeni yeni kaç ay kaç yıl geçmiş bitmiş ,
Olmamış yahu olmamış alışamamışım yokluğuna ...

Ne unutmuşum nede alışmışım .
Nasıl yerleştiysen bu gönüle onca kuşak gelmis geçmiş aradan da ,
Biri alamamış tacını ...

Özledim gülüşünü bakışını ...
Alt dudağını üst dudağının üzerine uzatmayı ...
Kıskandığın zaman ,
Kaşlarını kaldırıp öyle bakmanı ...

Bunları yazarken ve yazmadan önce ,
Onlarca yüzlerce kez yine senden habersiz yazdım seni sevdiğimi ...
Aşk güzelde ,
Kederi pek yaman pek acı pek çetin ...

İkimizde tuttuk aslında sözümüzü .
"Ya seninim ya toprağın" dedin .
"Ya sen ya hiç" dedim .
Ben hala ,
Hiç’likteyim sevgilim ...

Sen !
Soğuk bir gecede gittin ve ben hala üşüyorum sensiz .
Şimdi hayatta olsan benim olsan bu şiiri beraber okusak .
Ben sana sorsam şiirimdeki hatalarımı ,
Sende yine "yüreğine sağlık" desen ...

O aşk dolu geçen zamanı anıp ,
Özlemle sarılmak isterdim birbirimize .
Ama aşkın emsalsiz eşsiz de ,
Bu aşkın kederi çok ağır be iki gözüm .
Sensizlik çok ağır çok acı ...

Yok ki sen gibisi .
Olmaz ki .
Olamaz ki .
Olmadı ki .
Olmayacak ki ...

Bak yine kış geldi .
Rabbim üşütmesin seni bensizliğin mevsiminde .
Yakmasın da .
Bir olacağımız yerde birleştirsin .
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama ,
Ben alışamadım yokluğuna ...

Biliyormusun ?
Sıkamıyorum kafama ,
Çünkü sen içimdesin ...
3 günlük dünyanın hasreti böyleyse ,
Ebedi nasıl katlanırım sessizliğe diye ...

Ve Ben !
Sendeyim .
Senliyim .
Seninleyim .
Ve zaman aynı hala ,
O’na doğru ...

Mutlu AKÇA