Belki bir gün dönerim derdim kendi kendime
Çalabilirim sanmıştım kapınızı
Seslenebilirdim belki duvarın arkasından
Yanılmışım be hayat nankörler içinde kalmışım
Biraz geç olsa da anladım düşenin ne dostu
Ne anası ne babası nede gardaşı olur hayat
Titreyen eller ile sevilen insanlar vardı belki hayatımızda
Yüreğe sığmaz sevdalar vardı belki dünyamızda
Yeryüzü birleşirdi gökyüzüyle şafak ağarırken
Ufka bakan bir çift göz vardı bende
Alaca karanlığa bulanmış köşelerde ağlayan
Dermanı kalmayan dizlerimle toprağa tutunan beden
Gelip giderken selam veren bir gölgem kaldı anne
Ben artık yoruldum ve yorgunum inan
Hiç kimseyi yanımda istemedim bir an
Uzak dursunlar oldular hayatımda bir yalan
Ben yorgunum anne duvarı ördüm etrafıma
Sizleri bile istemiyorum yanımda
Ne yüreğimde nede gözlerimde kalmadı sizden bir hatıra
Yaktım maziden ne varsa sizsiz başlayacağım yarınlarıma
Ölürken yanımda olmayanlar yaşarkende olmasın
Etrafımda fazlalıktan insan olmasın
Ben yorgunum anne bırakın mezarımda huzura ereyim
En azından mahşerde sizlere sitem etmeyeyim
@ilkerbulut37669