Herşey çok basit oldu çabuk gelişti ve hemen bitti .
Sen bana gül bahçesi olamadın
Ben sana dikensiz bir gül
Yanımda olmasan da kalbimdesin.
Değer miydi ? diye sordular
-evet değer dedim
Çünkü ; insan yalnız bir defa gerçekten sevebiliyor.
Seven insan alışıyor hevesi kırılsa da umudu bitmiyor .
Gece olur aklımda o
Hava aydınlanır aklımda yine
Uyuduğumda bile rüyamda onu görüyorum
Her anımda yanımda hissediyorum
İşgale uğramış kale gibi
Aklımı işgal etti tahtını kurdu
Sürekli aklıma uğrar oldu .
Hani bir gün onunla tekrar karşılaşsak
Konuşabileceğimi sanmıyorum
İçimde onu düşünüp o kadar biriktirdiğim
Cümleler var ki bir dökebilsem içimi
Ah bir dökebilsem içimi
Biriken o kadar yalnıklık hasret özlem varken
Ben konuşmayı beceremem dilim titrer aklım şaşar
Gözlerle anlatmaya çalışsam
Onun gözlerinin içine bakamam
Daha onu görür görmez gözlerimden yaşlar akar
Acaba beni özledi mi ?
Sorusu kemirir buz kesilmiş aklımı
Ah bir yenebilsem heyecanımı
Anlatabilsem bu defa onu ona
Yüreğime su serpilmiş kadar olur
Ve yine akşam olur o aklıma gelir
Sanki başka işi yok da
Tahtını kurduğu aklıma gelir
Ondan başka hiçbirşey düşünmeyi
Beceremiyorum hayır beceremem
Bana yaşattığı onca şey bana kader
Ona yaşatamadıklarım keder olmuş
Ey kalbime adını mühürlediğim
Nazlı yarim nerelerdesin ?
Çık gel artık hiç mi merak etmedin beni
Ah bir yanıma gelsen sarılsan bana
Birikmiş o kadar özlemler
Testisinden akan su gibi olsa
Şırıl şırıl gitse de gitse
Yeniden başlasak herşeye
Tertemiz bir kağıt parçasına
Yeniden hayallaremizi yazsak
Yeniden başlasak
Nerdesin ey nazlı yarim
Nerelerdesinn...