Bu aralar
Akşamları eve döndüğümde,
Yalnızlığı daha bir hissetmeye başladım.
Aslında bende uzak olan bir duyguydu yalnızlık.
Çünkü,
Dostlarım ve sevdiğim insanlar ,
Beni hiç yalnız bırakmazlardı.
Demekki artık
Kazançlarım kayıplarımdan daha az olmaya başladı.
Demekki,
Artık unutulmaya başlamışım.
Aslında bunu bilmek,hissedebilmek çokta kötü değil.
Çünkü ne olduğunu nerede olduğunu bilip kabullenebilmek güzel birşey.
Bunu bilmek,
Yaşamına daha kolay yön verip,
İnsanlara eziyet etmemeni sağlıyor.

Böyle olunca da
Kimin yanında hangi değerdesin biliyorsun.
Beklentilerin olmuyor eskisi kadar,
Telefonun çalmadığında hayıflanmıyorsun kimseye.
Hoş gözün hep tanıdık bir yüz,
Kulagın tatlı bir ses aramıyor değil.
Ama şuda bir gerçek ki,
Geçen zamana üzülerek yaşamaktansa,
Elinde ne var ona bakıyor insan
Ve daha bir sıkı sarılıyor sevdiklerine..
ONU’ da kaybetmeden......!


İrfan BOZDOĞANOĞLU (20.01.2008