Herkesin babası gibi benimde bir babam vardı
Gözleri çakmak çakmaktı kaşları kalın
Sevindiğinde gözlerinin içi gülerdi rengin
Kızdığında bakışları alev alev yanardı hale
O çok sinirliydi ama benim atamdı
Sevdiğinde,yüreğimde binlerce gül açardı
Kızdığında titrerdim çok soğuk mevsimde gibi
Aslında çok iyi bir insandı hep hakka inanırdı
Haklının yanında olurdu,haksız Karun bile olsa,
Onun nazarında ayağında çarık da olsa haklının
Her zaman ulvi idi,her zaman saygın ve değerli
Kimi onun nezaketine,zerafetine gıpta ederdi
O başkadır o farklıdır, necip Kamil’dir derdi
Kimileride çekemez alayla başka adlar verirdi
Varsın desinler babamı benden iyimi bilirlerdi
Gerçekten de o farklıydı,titizdi,temizdi, mertti
Fakat kızınca giderdi bütün güzellik ve hoşluğu
Zalimdir derdiniz,yakardı Romayı,dünyayı
O benim babamdı hüzünle olsada hazan
Bir rüzgar misali eserdi bazen çöllerde
Bir rüya misali yaşardı bu ellerde
Kısa ömrü geçti hicranla,dertle kederle
Olamadı mutlu ne hayattan,ne evlattan
İçimde bir sızıdır andıkça rahmetli babam
1990