Şu İstanbul şehrinde, kalem düşmez elimden,
Yıllar, asırlar geçse, silinmez hayalimden.

Hiçbir yerde görmedim, böyle ilham perisi,
Şehr-i şah İstanbul’dur, hikâyedir gerisi.

Şu şirin İstanbul’un, her bir hali şiirdir,
Buna şiir yazmayan, sanmasın ki şairdir.

Toprağı ile taşı, altındır İstanbul’un,
Yine şen ve mutlusun, yoksa da paran, pulun.

Dünyaları verseler, değişmem İstanbul’u,
Ne hikmetse burda var, her bir şeyin en bolu.

Şu mavi Boğaziçi, sevdaya, aşka güzel,
Her yer cennettir ama İstanbul başka güzel.

Ne iyi etmiş Fatih, almakla İstanbul’u,
Tacı olmak neyime, yeter ki olsam pulu.

Aşk ve muhabbetiyle, kuşatıyor insanı,
Türkçe’nin şah damarı, şu İstanbul lisanı.

İstanbul’da yaşayan, ya ressamdır ya şair,
Yazmaya ömür yetmez, tek İstanbul’a dair.

Gördüğümde, bir gözüm İstanbul’da kalmakta,
Büyüleyen haliyle, gözlerimi almakta.

Kimseye mihneti yok, yaşar kendi halinde,
Mutlaka İstanbul var, herkesin hayalinde.

İstemeyen olur mu, İstanbullu olmayı,
Diliyorum Rabbimden, İstanbul’da ölmeyi.

İnsanı her şeyiyle, kuşatıyor İstanbul,
Aşk dolu iklimlerde, yaşatıyor İstanbul.

İstanbul’da ölümü bile ödül sayarım,
İstanbul sevdasını dünyalara yayarım.
Ocak 2018 İstanbul
Muhammet AVCI