![]() Hacı Bayram Veli Camii
Ankara’nın bağrında yükselen abidesin
Gönülleri şad eder, günde beş vakit sesin Vefayı taç eyleyen müminlerin var senin Zemheri ayazında, yüreğinde hâr senin Karanlık gecelerde süzülen ışıksın sen!... Ey Ankara’nın kalbi, Mevlâ’ya âşıksın sen!... Senin yüzün gülerse, hilâlin yüzü güler Müezzinlerin piri, Bilal’in yüzü güler Ey bahtımın yıldızı, kim demiş ki nâçârsın? Sadece müminlere, sırlarını açarsın Batıla inen tokat, mümine gurursun sen!... Ankara Kalesi’yle söyleşir durursun sen!... İslâm’ın gülen yüzü; haysiyetsin, vakarsın Bir çağlayan misali, gönüllere akarsın Dirilişe çağıran ezanların var senin Destanını ezelden yazanların var senin Toprağında saklıdır kadim medeniyetler Secdeye giden kalpten taşar halis niyetler Gecemize ışıksın, sönmeyen bir meşale… Dalgalanırken bayrak, göz kırparsın hilâle Ey mum misali mabet, tüketirsin kendini!... Mübarek ezanların yıksın zulmün bendini!... Çölleşmiş yüreklere, can veren nehirsin sen!... Gönlümün payitahtı, sanki bir şiirsin sen!... Ezan vakti gelince minarelerin güler Hacı Bayram Veli’yle neler bölüştün neler? Sen konuştuğun vakit, Ankara dile gelir Hak dostun dergâhında bülbüller güle gelir Bozkırın ortasında, ilelebet hürsün sen!... Ankara’nın kalbine vurulan mühürsün sen!... M. NİHAT MALKOÇ |