Sahaben huzurunda tam bir edep timsâli
Sanki başlarında kuş uçacakmış misâli
Ruhları meleklerle ikiz gibiydi sanki
Cennetvâri ortamı daim hissederlerdi
Sevdasın sen Efendim onların yüreklerinde

Halka oluştururdu sahaben etrafında
Lütuf sağnak sağnaktı melekler dört yanında
Cebrail de gelirdi bir insan sûretinde
Cennetin sofraları açılırdı önünde
Sevdasın sen Efendim nûrun tam merkezinde

Zengin aile oğlu bir Musâb’ın vardı
Müslüman oldu diye zulüme maruz kaldı
Ayağında pranga aç susuz bırakıldı
Servetinden vazgeçti senden hiç vazgeçmedi
Sevdasın sen Efendim o yaralı yürekte

Sensiz kaldığı zaman bu dünya ona dardı
Destansı güzeliği aynı sana benzerdi
Uhut’ta savaşırken müşrik o an sen sandı
Cennetlere uçarken kefeni bile yoktu
Sevdasın sen Efendim şehidinin kalbinde

Zulme revâ görülen bir de Habbab’ın vardı
Aşkından divâneydi emrine âmâdeydi
Kızgın demirle başı her vakit dağlanırdı
Yolunda kararlıydı yine de ayrılmadı
Sevdasın sen Efendim Habbab’ın yüreğinde

Huzûruna gelip de dua istedi senden
Yüreğin parçalandı teselli ettin içten
Bir gün geldi sahib’e dert vurdu çetininden
Geçmezdi acıları dağllanmadan başından
Sevdasın sen Efendim fedâkâr sînelerde