Sizin de pembe hayal ettiklerinizi siyaha çevirdiler bilirim,
Benim de mavimi boyadılar alaca bir karanlığa,
Yalnızlıklar içinde çıktım kaç defa sabahlara,
Birikti yani onsuzluk,
Hani dahası çok zor geliyor sabrıma,
"Ve ben.." kimsesiz kalan kalbimle döndüm kaç umudun kapısından "başım yerde onsuz"
Tövbesiz küfürler ağzımda,

Bazı yaralar kapanmıyormuş sahiden.Geçti sanıyorum kabuk bağlayınca ama,gecesine yine başlıyor kanamaya.

Yokluğunda yeni yetim duygular doğuyor kalbimde ömrü kısa.İlk dile gelişlerinde seni soruyorlar, "gitti" diyemiyorum.. "bitti" deyince zaten ölüyorlar,

Sanki yüküm daha da artıyor gecenin ilerleyen saatleri,ağırlaşıyorsun her dakika her saat yere seriyorsun beni. " Yetti " demeye varıyor da dilim,sendeki karşılığı "yetmedi" sözüne denk düşüyor.

Halimi görüp seni soruyolar,
"Çok sevmedim" bile diyemiyorum,
"Yok sevmedim" demeye benziyor diye,

Geceleri örtünüyorum üstüme,
Ah ben kaç kez " sen sanıp sarıldım kendi gölgeme "