Sen yetişemedin o günlere, bilemezsin;
Yazılan tüm mektuplar aşk ile yoklanırdı.
Parlayan o gözlerden sevgiyi silemezsin;
Mektuplar ömür boyu sandıkta saklanırdı.

Sen yetişemedin o günlere, bilemezsin;
Mektubun sevgiliden daha sevildiğini.
Hasretini çektiğin gelmezse ölemezsin
Son nefesin mektuba bakıp verildiğini.

Sen yetişemedin o günlere, bilemezsin;
Bir selamdır en hasta yüreklerin ilacı.
Bir mektubun hazzını mal mülkte bulamazsın;
Ne büyük heyecanla beklenirdi postacı.

Sen yetişemedin o günlere, bilemezsin;
Bir ana nasıl öper asker oğlundan gelen
Hasret dolu mektubu, kendinde olamazsın
Kimseye görünmeden ağlıyorken kardelen

Coşari der ki oğul! Görmedin, bilemezsin;
Candan da öte idi bir karış yurt toprağı
Sana dünya bahşeder, başka şey dilemezsin
Mektubun arasında kuru bir gül yaprağı

İbrahim COŞAR