Gitme, bu yol yol değil; etme!" derler,
sözden anlamaz gönül, illa ki görmeliyim.

"Aklını topla, nasıl varırsın yalnız?" derler;
omzumdaki baş değil, yüreğimdir rehberim.

"Korkmaz mısın, sonun karanlık, felâket!" derler,
korku ne ki? Yangınlar sarmış, pişmeliyim...

"Zayıf düşersin, kaldıramazsın bu yükü" derler;
boynum bükülür, lâl olurum; "O yeter!" derim.

Sormayın, sebepsiz değil bu gidişlerim!
Can var bende candan öte, özgedir sevişlerim.

Sormayın, varır mıyım bilinmez, nasıl bileyim?
Bir aşk var bende aşktan öte; bu yol üzerinedir yürüyüşlerim...

Sormayın felâketi, korkuyu bana; kendimi kaybetmişim.
Bir akıl var bende divaneden öte, ışığı arayan bir miskinim.

Sormayın yükü bana; çeken şikâyetçi değil, öyle benimsemişim.
Zayıf bedenim toprak olur bir gün,
can kafesten uçar, yokluk yurdunu bulur ümidim!