"Allah yolunda öldürülenleri sakın ölü sanmayın. Bilakis onlar diridirler, Allah´ın lütfundan kendilerine verdikleri ile sevinçli bir halde, Rableri katında rızıklandırılırlar. Arkalarından gelecek olanlara şunu müjdelemek isterler: Onlara hiçbir korku yoktur ve onlar üzülmezler. Allah´tan bir nimeti ve lütfu ve Allah´ın müminlerin ecrini zayi etmeyeceğini müjdelemek isterler.” (Al-i İmran, 3/169-171)

Bozkurt yürekli yiğitler,
Kurşun dökmeye gittiler.
Kalpte iman dilde tekbir.
Turan’a yola çıktılar.

Azgın bir topluma karşı.
Atıldılar Bozkurt gibi
Korumaya adaleti.
Yemin etmişlerdi belli.

Yol gider Kızılelma’ya.
Beklemesin ana-baba.
Selam olsun ÖZALKAN’a
Vardı Peygamber yanına.

Oğuz Kaan durmaz geri,
Damarında Oğuz Kanı.
Bura dedi düğün yeri
O’da atıldı ileri.

Uyuyan dev uyanmıştı.
Türk’ün sabrı tükenmişti.
Hainlere ölüm dedi.
Durmak bana zülüm dedi.
Ok yaydan çıkmıştı artık
Yıllarca yalandan bıktık.
Dostu düşmanı tanıdık.
Biz mazlumun yanındaydık.

Bekliyordu peygamberim.
Gitti. Fatih Mehmet Han’ım.
Peşinden Ali Gümüş’üm.
Sabır ver Yüce Allah’ım.

Yüz bin bozkurt bir arada,
Haykırdılar Yaratana.
Rızan için çıktık yola.
Bizi bu yoldan ayırma.

Şeytana uymuş topluma,
İnsanlıktan çıkmışlara,
Türk’e karşı olanlara.
Kurşun dökmek arzusuyla.

Tek yürek yola düştüler.
Anadan yardan geçtiler.
Aşk ile yanan yürekler,
Vatan bölünmez dediler.