Bazen diyorum ki kendime.
Ege’ye mi Akdeniz’e mi yerleşsem.
Ama terk edilmez ki İstanbul diyorum.
Terk edilmez güzelim İstanbul.
Dağı taşı bambaşka, havası, suyu desem.
Çocukluğum desem, neşem desem.
Göz yaşım, gülücüklerim desem.
Sahil boyu dolaşırsın adım adım.
Sarıyer, İstinye, Tarabyası, Bebeği ile
Sıcak bir çay içersin, kumpir yersin.
Ortaköy’de boğaza karşı.
Eminönünde balık ekmek.
Mısır çarşısında kalabalığa dalarsın.
Sirkeciden, Gülhane’ye yol alırsın.
Sultanahmet camii’si ile Ayasofyada.
Bulursun kendini güzelliğin içinde.
Eyüp camii’sinde yankılanan.
Ezan sesinde kendini bulmaya çalışırsın.
Seni nasıl bırakıp gidebilirim İstanbul.
Taksim, Beyoğlu, Galata vazgeçemediğim.
Galata kulesine çıkıp Kız kulesine karşı.
Bağırmaktır ellerimi uzatıp
Elbet birgün buluşacağız der gibi.
Gökyüzüne bakarsın uçan martılara
Bulutların üstünde olmak istersin
Maviliğinde süzülürken
Ah canım İstanbul ah
Sen ne güzel bir şehirsin
Diyorum ya diyorum ya
Ah ulan ulan İstanbul
Seni terk etmek var amma
İstanbullu olmamın gözü kör olsun
24.12.2017 Sevil Gül Özçelik