İki canın bir parçası
Yarım asırı deviren
Gülüşleri men etmiş yüzüne
Tebessümü çeviren
Gideni çok
Geleni az
Dertlerinde dermanına naz

Yani Ben
Hayat damarlarını koparmış
Fikrini düşünmeden başından atmış
Gündüzü neşter gecesi yara
Savrulup duran bir diyardan bir diyara
Gözleri kara , sözleri kara, kalemi kara
Yanağında efkar katarı
Hep sıra sıra….

Yani Ben
Rakıda buz
Kirpikte tuz
Gündüzüne haram katılmış
Geceleri uykusuz
Şefkatsiz ellerden men etmiş ellerini
Aksi
Çekilmez
Huysuz…

Yani Ben
Yalnız başına kalmış bir serçe
Gökyüzüne hasret bakışı
Yetim kalmışlığın resmini çizen
Koluna takıp hasretini
Hep yalnız gezen
Tek tabanca yani
Tek kurşun
Zulasında saklanan
Öksüzün dilde kalan çabası
Yalnızlığın kabre sığmaz babası
Yani ben
Üşüyen ellerini
Koynunda ısıtan
Yalnızlığa kanıt
Çaresizliğin sorularına tek yanıt
Gitme dediklerine el sallayan
Saf tutup başka alemlere yollayan
Hayat soluyup
Ölümü arayan

Yani Ben
Satırbaşı hayatın
Noktalı virgül sonrasında gelen
Bilineni
Bilmeyen
Taşları kazır gibi yazdığı
Tarihi
Silmeyen
İki eli cebinde
Nakarat mısralardan yoksun
Türkülerin düşmanı
Takvimlerde kış
Bahardan umudunu kesen son bakış

Yani Ben
Günü aydın olmayan
Çilesi dolmayan
Hükmüne ellerini bağlayan
Kimseler duymadan silen gözyaşını
Kimseler bilmeden ağlayan
Kökünden sökülmüş bir çınar
Suyu kesilmiş pınar
Damla suya hasret toprak
Savrulup yere düşen yaprak

Yani ben

Herkesin sarıldığına
Hiç yoktan darılanım
Küskünüm belki
Belki biraz kırgınım
Yorgunum
Ne elimden tutanım olur
Ne elini tuttuğum
Baldıran zehiridir
Kızılcık şerbeti diyerek yuttuğum
Kaç cinnet gelip geçti aklımdan
Unuttuğum
Yapma hayat
Gelme üstüme kadar
Sözüm söz
Sevdaya
Aşka
Mutluluğa
Umuda
Yani yaşama dair ne varsa
Bundan böyle
Hep uzaktan
Çok uzaktan bakarım
Ama unutma
Unutturma
Sana son sözüm olsun
Dinime
İmanıma
“Fazla soğuk olma ANKARA
O üşürse seni de yakarım”

Ali ALTINLI – 22.12.2017
Saat: 22:36