Sevmek insanın doğasında var,
Doğduğunda süt ister annesini sever.
Büyüdükçe baba, kardeş, nine sever.
Sonra büyür evlenir, eşini çocuklarını sever!...

Düşünür nerden geldi bu nimetler, sevgiler,
Sahip olduğu şeyleri, ona vereni düşler.
Aklını, kalbini, sağlığını, kim verdi bana der.
Herşeyin Allah’tan geldiğini hisseder!...

Kendisini yaratan, bağışlayan Allahını sever.
O öyle sevgidir ki, temizlenir kalbin, nurlanır yüzün.
Allah sevgisi olan, görünür herkese şirin.
Bu sevgiyi tadanlar, kendini Allah’a adarlar!...

Allah sevgisi olan, günah işlemez kul hakkı yemez,
Olanlarla yetinir, hamd eder, hırslarına yenilmez.
Gıybet yapmaz, yalan söylemez, dosdoğru insan olur.
Peygamber sünnetini, yaşamında uygular...

Dinin emirlerine uyar, insanları, doğayı sever
Kazancını paylaşır, düşküne yardım eder.
O öyle sevgidir ki, ruhunu, bedenini sargılar,
Cennette bile saygı görür bu nurlu insanlar...