Der dururduk yarın ki gün.
Geldi çattı bugün o gün.
Hep sevinin dostlar bugün
Neşeyle geçsin her bir gün

Ulumuş hem kurdun erken
Yüce Hakk’ı seyrederken
Nöbet sana gelmiş derken
Seyrederken seyrederken

Geçmişi bir bırakalım
Önümüze biz bakalım
Af dileyip yalvaralım
Sabah akşam ey Allah’ım

Haddi aşan kaldı geri
Aşmayanlar hep ileri
Mehmet Baba dedi beri
İhvanlarım gelin beri

Neler oldu bak burada
Sevenler erdi murada
Sevmeyenler birada
Doluştular gayyalara

Kul Ahmed’im sen ne dersin?
Dileyelim herdem gelsin
Çeşmimizi hep o silsin.
Göz yaşımız hemen dinsin.


‘Canım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki, sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Yaptığınız takdirde birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selâmı yayınız!’ (Müslim, Îmân 93-94; Tirmizî, Et’ime 45; İbni Mâce, Mukaddime, 9)