Ayın matem tutmuş halinde aradım seni
Karanlığın kendini aydınlığa bırakışında
Somut resimlerin soyut resimlere hasretliğin
De vazgeçemiyorum bilirsin en umulmadık
Zamanlarda

Sana sesleniyorum duyuyor musun sesiz
Geceler de umudunu yitirmiş çocukların
Çığlığın da üşüyor yalnızlığım üşüyor bedenim
Kendini kaybetmiş bir kuş gibiyim
Ne tarafa gitsem hangi tarafa savrulsam
Seni düşünüyorum

Ve düşüyorum yollara sorgusuz sual siz
Bir nebze olsun kokunu alabilir miyim diye
Sonuç yine aynı hüsran çukur derin
Yoksundur bedenler lakin seni senden çok
Yaşamak istiyorum yokluğun beni avutmuyor
viran olan şehirlerin aydınlığı vurur yüzüme
Yüzüne bakamıyorum kaybolmak feryadım
Olsun yalnızlığım ve ben vazgeç emiyorum

Yokluk kendini yitirmiş sanki geçmişten
Geleceğe hep seni sorar devamı ise bende bir
Umut hadi çık ta gel dargın vücudum hep seni
Sorar neredesin ve ben vazgeç emiyorum
Çünkü yoksun çünkü vazgeç emiyorum çünkü
Vazgeçilmezimsin çünkü elinsin çünkü

Vazgeçemiyorum


İbrahim KANDAMAR

04.07.2006