Yalnız adamlar şair olur gökyüzüm;
Cilalı mısraları kanacak yürek arar.
Yuvasızlar şiir yazar ışığımın rengi;
Ak kağıtları geceye boyarlar.

Yazdım bu akşam sana bir şiir...
Belki beğenmezsin, unuttum yazmasını.
Yalnızlığımı seninle böldüm zira;
Gecelerim gözlerinde buldu yuvasını.

Kan kırmızı mürekkeplerim vardı benim;
Ak kağıtlara düşünce gece gibi kararan.
Şiirler verir; bugünlerimi alırdım...
Karanlığımı biriktiren kalpazanlardan.

Günlerim vardı benim; topal, aksak, kör...
Kara şiirlerimle aldığım, yarım günler...
Gün bitmeden tükenirdi gündüzüm.
Gece mürekkebim olurdu; ağlardım.
Şiir olur, akardı gözyaşım.

Şiir isteme benden güneş yüzlüm.
Neyimiz eksik ki? Söyle, n’olur?
Senim varsın benim;
Benin varım senin...
Sonrası karanlıksız aydınlık,
Sonrası hesapsız sevda,
Sonrası mürekkepsiz şiir değil mi zaten?