Koymuşsun görünecek en yüce yere
Tanrım!
"Görün" diyorsun / görünüyorum.
"Giz/len" diyorsun/ gizleniyorum.

İyi de, geriyor bütün bu şeyler
Okşuyor başımı güneşin eli

Çekirdekten ağaca
Dönüşüyorum

Görün/ün/ce güneşi
Gen/ç/leşiyor genlerim

Ovalar, ormanlar, dağ aşıyorum.
Yıldızları bir bir avuçluyorum
Sığmaz oluyorum evrene bile
Denizler taşıyor, ben taşıyorum..
Şevk u cezbe ile ben yaşıyorum
Ah ben ne yaşıyor, ne yaşıyorum
Bu hale ben bile çok şaşıyorum..

Bu birinci sahne zuhur zamanı

Dallarıma kar yağıyor, yağıyor,
Yapraklarım çoktan çürümüş bile
İliğe işleyen soğuk rüzgârda
Üşüyorum / büzülüyor bedenim,
Sanki bir noktaya sığışıyorum
Bir beyaz nokta ki kör olursunuz
Hiç kimse görmüyor duymuyor seni
Ne görünen ne görenden eser var
Karanlık gecede kayboluyorum

Ey gören görünen gösteren Tanrım!
İşte emrin can baş üzre kabulüm
"Gizlen" deyince gizleniyorum..

Görünen giz/lenen hep sensin zaten
Ben neyim ki seni gösteren bir sen
Tek kişilik bir oyun/ Yüz bin yüzden görünen

Bir rüya mı görünüp de gizlenen
Bir saklambaç oyunu mu bu dünya