Oyun bitti.
Devamı olmayan bir şiirdin ,
Sonbaharın kasımın’da,
Ağlayan yavruların temiz nini sesi,
Ve hatırladığım güzel güm batımlarından
Çıka gelen bir yüz silüyeti gözlerimde..

Unuttuklarım ve hatırladıklarıma eklendi sevdan
Hergün ölüm korkusunu hatırladırdı 9.45 Karaköy vapuru
Yediğimiz simiterin susamında kaldı umutlarımız
Annem gibi babam gibiydi ellerin ve yürek acıtan yüz hatların
Akşam çökünce bahçeme
Sabahı edemiyor çiçeklerim
Sen papatyaları sev derdin

Tek derdim papatyalar ve boş sokakların söylediği,
Çalgılı çengili nağmeleri..
Yalnızlık yolu hiç zor değilmiş onca yalan oyunun içinde
Ama sensizlik için aynı şeyi diyemem onca şeyin arasında..

Gittiğini söylediler ..
Hazirana yakın uçacakmışsın benım İstanbuluma
Mavileri giyip bulutlara bırakacakmışsın kendini
Söylediler ama bir o kadar mutlu bir görseydin..
Seni beni de anlamayacak ve anlamasın kimsede

Yine Martın 20 si..
Bahar geldi ansızın çıka gelip
Umutsuzluğuma bir yüz bin umutsuzluk ..
Kokular ve duygular derdi şef
İlk önce bir yudum şarap ve ardından kırmızı et..
Ne lezzetli bir ikiliydi..
Gözlerini içip, dudaklarımda sözlerini söylemek gibi..

Gidersen gelmem biliyorsun
Küçük bir yalancıyım ben ..
Sen hiç birşey bilmiyorsun
Tual dinliyorum şu ara
Sen vaktinden çok önce geldiğin gibi..
Vaktinden çok erken gittiğini anlattı masalımsı şarkı..

Oyun bitti.
Ne oyunlarla bitirdik birbirimizi..
Karanlık ve ıssız yollarında
Kül olup uçmak
Dumanın dumanına karışmadan
Elveda ve vedalara hazırlanmak ne zor canım..

Ama neden bu kadar tanıdık
Neden ayrılıklar hep tanıdık
Biz tanışmadan birbirimizi tanıdık..
Sen şimdi bir tanıdık dilimde
Ben bir yabancı gözünde..
Tanıdık
Sevdim ve
Oyun Bitti..