Hayalim vardı, senin olacaktım, seninle uyanacaktım.
Hayalim vardı, tek kavgamız bebeğimiz uyandığında kimin onu uyutacağıydı..
Hayalim vardı, bana seni anımsatan bebeğimizi aramıza alıp uyuyacaktık..
Hayalim vardı, bana sadece ’seni seviyorum’ derken sesini yükseltecektin, hemde öyle sesli söyleyecektin ki; tüm sevişleri kıskandıracaktı söylemlerin..
Hayalim vardı, bir evimiz olacaktı duvarlar şahit olacaktı mutluluğumuza.. Gülüşlerimiz odada yankılanacaktı..
Hayalim vardı, işten geldiğinde kapıyı açacaktım ve sarılacaktım boynuna, sonra yaptığım yemeği yiyecektik birlikte.. Beğenmesen bile ’eline sağlık’ diyecektin..
Hayalim vardı, güneşin doğuşunu seninle izleyecektim.
Uyandığımda gördüğüm ilk yüz sen olacaktın ve bazı sabahlar yatakta kahvaltı yapacaktık..
Hayalim vardı, sen vardın..
Sen gittin, hayalim gitti.
Ve ben bittim..
Hayalim vardı, hayalim sen’di..
Hayalim seninleydi.
Gittin; hayal oldun
Ve hayallerimde gitti..