BEN KİMİM (247)

Sorarım kendime ben kimim diye.
Köylükte doğmuşum köylüyüm biraz.
Dünlerden bugüne geldim şimdiye.
Kendimin yabancı eliyim biraz.

Yüreğim yaralı yardan yaralı.
Yar ise olmuyor hiç de oralı.
Kimliğini sordum bilmem nereli.
Sevdaların kokan gülüyüm biraz.

Bir saz bir söz ile belli kaderim.
Zaman zaman yüce dağa giderim.
Güzelden bahseder güzellik derim.
Karacaoğlan’ın diliyim biraz.

Dünya aleme bir hüküm verdiği.
Ömürlere ömür güller derdiği.
Bolu’daki beyin mil çektirdiği.
Seyis Yusuf körün oğluyum biraz.

Gönül dostu canım, candan bir dostum.
Piri pak tertemiz olan bir postum.
Kimseyi üzemem yoktur bir kastım.
Hünkar Hacı Bektaş Veli’yim biraz.

Kerem’in Aslı’ya yandığı gibi.
Ferhat’ın Şirin’e kandığı gibi.
Zühre’nin Tahir’e konduğu gibi.
Sevdalara done veriyim biraz.

Kadir kıymet bilir yüksek ederli.
Ozandan ozana gelmiş devirli.
Mustafa Kemal’den yana tavırlı.
Veysel gibi gönül ehliyim biraz.

Cumhuriyet bize mirastır kalan.
Hürriyete timsal kalplere dolan.
Mustafa Kemal’den feyzini alan.
Silah arkadaşı gaziyim biraz.

Aslımız neslimiz Atam Oğuz’dan.
Mertlik ve yiğitlik kara yağızdan.
Öz mayamız kısrak sütü kımızdan.
Meydanların yiğit eriyim biraz.

Yurduma güzellik veren dağların.
Oksijen deposu tüm ormanların.
Kabararak akan şu ırmakların.
Yatağından taşan seliyim biraz.

Güzün rüzgarlarla boşa savrulan.
Şubat cemresinden sonra can bulan.
Cana ve insana oksijen olan.
Yeşil ormanların dalıyım biraz.

Kök, Türk’tür. Diğeri dal ve yaprağı.
Büyük ülke Turan vatan toprağı.
Kan ile yoğrulmuş Türk’ün Bayrağı.
Hilal ve yıldızın alıyım biraz.

İşte ben bunların hepsinden biri.
Bir’leri toplayıp olmuşum iri.
Görür gönül gözüm bakışım diri.
Türklükten yana da deliyim biraz.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ankara, 17/02/2017 Cuma
Yayın : 01/03/2017 Çrş.
www.edebiyatdefteri.com/siir/1081921/