![]() Barış Senfonisi
I- Aşk
—tanışırdık kızıl öncesi beyaz düşlerde ışık doğmadan önce oydu bu elleri tutan çivi,, kan maviyi arayıp duruyor gözlerim ... şimdi boş ver iyiyim - nasılsa çarmıha gerilmiş beden nasıl iyi olursa öyle işte... II- Barış —zeytin ağaçlarının tek tek dallarını kopardım zeytin dalı uzatmak niyetiyle özgürlüğün yollarında barış kavşağında çarmıha gerilmişlere baktım uzun süre - bir süre karanlığı bulmak için aydınlığı anlamak için gözlük taktım —kör gözleri görmek için idam sehpaları kurdum... III- Tan vakti —saat tan vakti elimde koca bir aynadan artan bir kırıntıda kendimi göremiyorum idam sehpasını öpüyorum putları yıkıyorum ıslak gözler usandım... -IV- Denizci —usandım sönük bir fenerin karanlığında rüzgarın ayazında bunca yol almaktan - usandım bıktım martıların hoyrat sesinden tastamam sükut için azrail ile anlaştım kulağımda çınlıyor çan sesleri yakın ezan sesi arıyorum o bana yakın.. V- Yalnızlık —paylaşmayacağım ölümlerimi sönük şehrin ışıkları bütün sokaklara bürünmüş karanlık yalnız şu kuytu sokağın sonunda bir dilenci oturuyor oracıkta yapayalnız unutulmuş gibi sanki hiç doğmamış gibi hiç yaşamamış gibi —boş ver iyi işte kimse idamını yazmaz şanslı adem.... VI- Trajedi —son sahne ilk komedi bütün perdeler iniyor tabutlar örtülüyor sıkıca gök yüzü gürültülü mesihim diyen son ahmak izleyici bir masum çocuk ... korkmuyor o çocuk çünkü daha bunamadı... VII- Diriliş —çocuk şimşekten korkmuyor gürültü o kadar sessiz ki o çocuk korkmuyor küçücük elleriyle tutup boğazından sımsıkı boğazlıyor sonra ayaklarıyla eziyor yılanın başını... |