Ve yorgun kalbim tekrar sevmeye yaklaşıyor.
Sanırım utanması kalmamış..
Her acıya göğüs gerdiğini sanıyor,
Fakat her acıdan sonra bir parçasını daha kaybediyor.
Duyguları yitiyor sol yanından,
Ama her seferinde yine inanıyor seveceğine, sevileceğine..
Bir aptalın umudu olabilir bu sadece,
Aklı aşkla yitmiş bir budalanın..
Yine de tekrar ve tekrar deniyor,
Her seferinde çok istiyor,
Diliyor ki perdeleri aralansın,
Ve tencere misali kapağı ona yaklaşsın.
Kanıyor, kandıkça da boğuluyor,
Pişmanlığının ve tütününün ezici yükü altında.
Hayat bu işte.
Geceler kıstırır sevdayı hep yüreğe,
Kondurur olmadık hayalleri fikirlere.
Ben sevilmek hasretiyle yanıyorum,
Ve hep soruyorum çok mu şey istiyorum.
Sarılmak mesela,
Sarılmak istiyorum, sıkı sıkı,
Hissettiğim kadar sevdayı.
Masumca istiyorum, haketmediğim kadar,
Evet haketmediğim kadar çok sevilmeyi istiyorum..