5
Yorum
21
Beğeni
0,0
Puan
1711
Okunma

Otuz üç katlı gökdelen yükseldikçe,
gözümden düşüyor rüya âlem...
Her katında bir Hû kuşu
tövbeye çağırıyordu.
Sanki,
ayakların kök salacak
çamurdan şehirler kuracak...
Vursan,
çelikten pençelerini
toprağa vursan,
cirmin kadar yer kopacak.
İşte orası mezarın olacak...
Ve zaman,
gark olurken anbean,
ters bir rüzgarla savruluyor mizan
bir anda kayboluyor izan...
Otuz üç kat kefende de üşüyormuş
insan ve iman...
Otuz üç tövbe kuşu,
baharında göçüyordu...
Kıyamet çocukları düşlerinde,
ayın nuruna yürüyordu...
HÛ
HÛ
HÛ...
ULVİ CAN YOLDAŞ