Toza sordum
Zaman mı senin içinde
Sen mi zamanın?...
Zaman benim içimde
Dedi; bir rüzgar esti savruldu
Pencereden dışarı baktım
Poyraz tozlaşmış kar tanelerini savuruyordu
Kar tanesine sordum
Zaman mı senin içinde
Sen mi zamanın ?..
Kar tanesi memnun halinden
Dedi ben zamanın içinde
Kapattım pencereyi
Ayağım takıldı yerdeki kilime
Baktım öylece içindeki motiflere
Konuştum tüm ilmeklerle
Hep bir ağızdan haykırdılar
Biz zamanın içinde...
Açtım kitabı baktım harflere:
Sağdan sola,soldan sağa
Yukarıdan aşağıya,aşağıdan yukarıya
Üst ,üste iki nokta
Baktık birbirimize uzunca
Siz mi zamanın içinde
Zaman mı sizin?..
İki nokta da bir tavır,bir mimik
Bir jest ki sorma:
Zaman onların içinde...
Bir çekirdek vardı avucumda
Az sonra dilimin ucunda;
Sen mi zamanın içinde
Zaman mı senin...
Çekirdek uç verdi zaman denilen an’dan;
Zaman içimizde!...
İçime doğru filiz attı
İç sesim dalgalandı
Sanki içimdeki
Deniz kıyıları taştı.
Güneş ışınları bulutla kucaklaştı
Bir yağmurdur başladı.
Yetişmek için yitirdiği zamana
Kanatlı bir at gibiydi damlalar
Şaşkın,dağınık bir halde
Geçmiş zaman içinde
Son yaprak arasında
Gelecek filizlenmekte
Anladım dönenceler içindeyim
Ne başta, ne sonda
Dönenip durduğum an;
Gelecekle geçmiş zaman arasında
Görünmez bir çizgi
Düşselliğin gizi
Gel zaman,git zaman
Önümde ya da ardımdasın;
Her an..
Gelecek zaman:
Yürek toz duman...