Bir kuşmuşum ben...
Gerçekten!
Yoldan geçen adam söyledi...
Hani vardı ya...
Orada,
Köşede duruyordu...
Kısa ama uzun...
Zayıf ama şişman...
Hani bir keresinde,
Nasıl da bir tebessümle ağlıyordu...
Hatırlamadınız mı?

Bir kuşmuşum ben...
Yüksek denizlerden kendimi,
Bir bırakırmışım...
Süzüle süzüle,
Şehr-i İstanbul’u izleye izleye,
Konarmışım bir balıkçı teknesine...
Kimseler ses etmez...
Kimseler kovmazmış beni...
Bütün balıklar yemim...
Bütün denizler benimmiş...
Hatırlamadınız mı?

Bir kuşmuşum ben...
Uçtukça büyürmüşüm...
Kanadım kalkanım,
Gagam en büyük silahımmış...
Karlar düşerken,
Nazlı...
Yalnız...
Peşlerinden düşermişim...
Açsam bağırır...
Toksam susarmışım...
En yükseklerine çıkar hayatın...
Kaygısız...
Uzak...
Bulutlara yoldaş,
Uçar...
O yalnız altına,
Yem olurmuşum...

Bir kuştum ben...
Hatırlamadınız mı?