hüzün ve kaygılanma zamanım
akşam artık beni yoruyor hem de çok
ne yazık ki akıp giden zamanı
durdurmanın çaresi yok
her sabah akşama varıyor
akşamsa beni
ta can evimden vuruyor

akşam geceye vardığında
dünyada ne kadar
ve nerede varsa hepsinin
duyarım seslerini çaresizlerin
öksüzlerin yetimlerin
kimsesiz gariplerin sabilerin


kimi sessiz ağlar
kiminin feryadı yürekleri dağlar
kiminin iniltisi afakı sarar
akşam akşam olmaktan çıkar
gece karalığın da
tufan olur mahşer olur azar da azar

bir çığlık fırtınası kopar kulaklarımda
haksızlık ve zulüm bulutları toplanır
göğsümün tam ortasında
bu hengamenin sonrasında
keder ve kahır yağmuru yağar
zift gibi sol yanıma
sonra alevsiz külsüz bir ateş yanar
yüreğimde ki öfke
lav olur gözlerimden akar

naçar ve derbeder eder akşam beni
bakarım insanlığa
umut arar kor dolu gözlerim
kan gözyaşı ateş
zulum ölüm görür
ömrüm de yeni akşamlara
naçar yürür
yaşlı köhne bedenim
kaderimin peşinden sürünür
her akşam


15.01.2017 saat 02.25