Sonu geliyor her anın. Her an bitmeye mahkum. Herkes birgün sonunun geleceğini bile bile boyun eğiyor hayata. Madem bilinç altında değil yaşamak, neden tükenmek üzere bağlanıyoruz sevdalara. Neden annemizi kendimizden daha çok seviyoruz. Neden bir yabancı için ölürüm diyoruz o yoksa. Niye sürekli bir şeyleri üretiyoruz, insan sonu gelen bir varlıksa. İsyan etmek değil benimkisi ne de dünyanın dengesini değiştirmeye çalışmak. Bir düzenek, bir kural, bir döngü varsa. Sormalıydı Tanrı bizlere, dünyaya göndermeden önce, yaşamayı isteyip istemediğimizi ne pahasına olursa.

YA DA

İnsan sonu gelmeyen bir varlık olsa. Pek akıl alacak bir şey değil ama duygularımızda olmaya bilirdi mesela; gidenin ardından ağlamazdık. Üzüntü ne bilmezdik ki gözyaşı dökelim. Bir söz var ya "olmuşla ölmüşe çare aranmaz" diye, benimki de bir umut işte. Bir sebep, bir neden aramak sevmemeye. Madem önüne geçemiyorum sonumuzun. Madem bir işe yaramıyor düşüncelerim, duyuramıyorum sesimi ötelere. Lütfen Tanrım, izin verme bana, birilerine kendimden çok değer vermeme.


( Söylediklerimi yanlış anlamanı istemem. Ölümsüzlük değil benim amacım, dünyaya kazık çakmakta. Beni sonsuza dek yaşatıp etrafımdakileri alma)