insan
insanoğlu
meçhul,
çok
kangrenlere vesil
neye el attıysa,
beterin beterine hodri meydan
dercesine,
tuş etmek onun
işi
önüne ne çıkarsa,
hatta kendi neslini bile,
doğayı karışlıya karışlıya
eşeliyerek,
tüm uydurdukları dahi
el pençe divan,
mahvetmenin önünde diz çökmüş
iki elleri de açık
sanki
yetmemiş gibi
şimdiye kadarlar
domuzdan kıl koparma pahasına...

insan
insanoğlu
acaip
garipliği
tez geçerek
kondurmuyor toz
üzerine,
hep bana hep bana
parolası
yürü sevgili kulum der misali
ha duydun duydun
yoksa vay haline
zulümlerden zulüm
seç
beğen
al
boy boy
ertesinin arifesinde...

insan
insanoğlu
zavallı,
dört yol geç hanı
bilmez mi ki
bilse ne gezer,
tutturmuş bir yol gidiyor
kasketi başında
sanki onu kurtaracak
unutulmuşluğun koylarında
neylersin teselli işte,
kefeni de
içinde
daha çok önceden siyah siyah
dobra dobra
yüzüne vururcasına
ah birde farkına
varsa...

(Berlin,07.12.2017)

Talat Özgen