sırada gökyüzü var
seni bekleyen sakallarım eskidi
yurdum yenik düşüyor kendi insanına
değişiyor seni bekledikçe renkler
ve laf taşıyan bedenler kokuşuyor
ben gelmeyişine alışıyorum
seni söyleyen şarkılarım tükendi
susamak bir çöl vahabında
ve yanımdayken özlemek seni
seni yazan şiirlerim bitti
artık bekliyorum sadece nefesini
köreldim, tüttüm bir ocak misali
ve unuttum dua etmeyi de yokluğunda
insanlar umarsız, ne canıma ne bedenime
olsun, bekleyeceğim seni yine
aynı güneşte yanan iki kişiyiz
ellerini açmaya korkan delileriz
buruk kalplerle nereye gideriz
cehennemin bile almaz beni bilirim
cevabı olmayan bir soruyum
toprağın bile sarmaz bilirim
ne duam kabul oluyor ne sen geliyorsun
ölüyorum ama inadına görmüyorsun
seni bekleyen ayaklarım üşüdü
ne çiçek büyür ne ot biter artık bende
bana da ver n’olursun sabr-ı alametinden
ve bitir şu maçı artık yenik düşmüşken
ne canım kaldı berrak gözlerimde
ne sevabım kaldı günahkar ellerimde
söyleyecek sözü olan değil
dökecek gözyaşı olan gelsin