Edirne’den Kars kadar milleti kucakliyorsun,
İşçiye memura köylüye selam söylüyorsun,
Birine deyip hep lastikli konuşuyorsun,
Seninkisi kuru kuru kadan alim coban Silo.

Ne kapıyı bastırırsın, ne de kırığı kusturursun,
Her zaman kendini haklı görürsün,
Vatandaşı kucaklamaktan başka ne bilirsın,
İşin fıstık, yükün ceviz, kır kır ye coban Silo.

Kurtulamadık yetmiş senelik dilinden,
Vatandaş götürmez bu yükü kırık belinden,
Ne zaman gelsen felakete maruz kalırız ellinden,
Senin Tüzün kuru konuşursun coban silo.

Ömrümün geri kalanı millete adadım diyorsun,
Yedi sefer geldin, hani neye yarıyorsun,
Hazır bütçeye har vurup harman savuruyorsun,
Hazira dağ Dayanmaz coban silo.

Sen gelince Türkiye areneye dönüyor,
Koltuktan başka gözün bir şey görmüyor,
Yunan Edirne’ye girse kulağın duymuyor,
Otuz senelik hakını pahaliye ödedik coban silo.

Ömrümün geri kalanı bana lazım deyil diyors,
Türlü türlü vahitleri çok iyi biliyorsun,
Yeşil gart deyip milleti avutuyorsun,
Bırak bu palavrayi coban silo.

Türkiye’nin etrafında savaşlar oluyor,
Bir felakettir ülkenin başında dönüyor,
Kardeş kardeşi çekip vuruyor,
Sen hala demokrasi diyorsun çoban silo.

Sen gelince kıyametin alametlerin görüyorüz,
Ülkenin dört bir yanında kurban veriyoruz,
Depremler yaşayıp katliyamlar duyuyoruz,
Senin canın sağ olsun coban silo.

Erzincan’da Van’da, İzmit’te ehelan,
Ağrı’da çiğ, Zonguldak’ta kırız patlıyor,
Omraniyede çöplük infilak ediyor,
Savaşa gerek yok, zaten oluyoruz coban silo.

Sen gelince millet uğruyor gazaba,
Felaketler sıralanır adın sıra,
Uğursuzlugun başımıza Püsküllü bela,
Felaketin Bahaliye ödüyoruz coban silo.

Cihan ağlıyor Turgut Özal’ın vefatına,
Sen olumlu bakıyorsun Çankaya tahtına,
Yaşar yazdı bu destanı, ülke bahtın a,
Beş yüz koyunun hesabını Verde git coban silo.

Yaşar Yön Deutschland

Turgut Özal ölümünden sonra yazdığım bir şiirdi
Allah a Mekanları cennet etsin AMİN