seni saran dokunan her el
mızrak misali saplanır yüreğime
dolar gözlerim kirpiklerim ıslanır
hüznüm sarmaşık çiçekleri gibi sarar her yanımı
işte o zaman buz tutar ellerim düşlerim tükenir

sensiz tek başıma kaldığım da
yıkılışımı izlerim
göz yaşlarını paylaşacağın kimse yoktur yanında
dökersin içini yıldızlara feryat edersin
gök yüzü haline ağlar suskun kalır şimşekler isyan eder

çağlar ve vurur geceye sensizliği
işte o an adı geçer yüreğinin dilinden
umutla bekleyen düşlerin tutsak kalır sessizliğe
yaşıyor cansız bedenim gözümden akan yaşlar boğmadı hala

kalbim hazan mağduru sevdamın kavgasında
hadi söndür kalbimin yangınlarını söndürebilirsen
titreyen kalbimin mısralarından seni çıkarabilsem
yazsam ulaşamadığı yıldızlara

sana kör düğüm gibi bağlanan sevdam
ecelim olur
ne çok özlemiş
ne çok sevmişim meğer seni
uzak duruşunu sessizliğini yüreğini

gecenin bir bilinmeyen saatindeyim
sen hayat ışığı olup
düşersin yüreğime aldığım her nefeste...





Refik
14.12.2016
İstanbul