Bu şehirde büyürken ,her kaldırım taşında acılarımızın hikayesi vardı.
Gülüşlerimizi çoğu zaman bir rüzgara bıraktık
Estikçe deli gibi çıkmaz sokaklara savrulduk birer birer
Ve her seferinde tekrar tekrar başa döndük
Eski püskü kalabalıklar meğer ne çok aldatmış bizi
Ne kadar intihar etsek azdık aslında
Ve ne kadar azda , azdı yalnızlıklarımız
Bu şehirde büyürken
Zaman değişime direnemeyip yeniliyordu akrep ile yelkovan
Yeniliyorduk sokak lambalarının sahitliğinde
Yedi güne yetmiş ömrü kurban ediyorduk bir solukta
Hüzne sırtımızı yaslayarak özlemişiz hep çocukluğumuzu
Kökleri çürümüş çınarlar gibiydik
Ve on bir ayın sultanın da arınıp diğer günlerde kirlendikçe kirlendik
Kimimiz daha olgunlaşmamış meyvaydık
Vaktimiz dolmadan taşlandıkça taşlandık Koptuk gittik dalımızdan naz’a niyaz etmeden
Kadir şinası bir göz yaşına sardık
Birbirinizin kıymetini hiç bilmeden
Bu şehirde. büyürken
Bizden önce kimbilir kaç isimsiz yolcular geldi geçti gölgelerimizin üstünden

Ayhan ’ca Cümleler
Ayhan Akdeniz