![]() ÇOCUKLARIMIZ
Cümlemizin hayatı bir namlunun ucunda?
Aynı iğrenç yalana kanarak, ölüyoruz! Büyüklerin eline mahkûmuz sonucunda Körkütük cehalete yanarak, ölüyoruz! Bazen gece yarısı savrulurken enkazda Düşlerimiz kavrulur merhametsiz yalazda Bazen anne karnında; karlı yolda, ayazda Veyahut da kundakta donarak, ölüyoruz! İklim zehir ediyor baharımı, yazımı Hiç kimseler duymuyor kısılan avazımı Dağ başında caniler kesince boğazımı Rüzgâr gibi aniden dinerek, ölüyoruz! Yeryüzüne dağılıp rızk ararken devranda Patlıyor bazıları beklenmedik zamanda!.. Madenlere dalıyor binlercemiz bir anda Gönüllü yeraltına inerek, ölüyoruz! İnsan şeytana uyup şaşabilir mesela Başıma bir araba düşebilir mesela Bir canavar karnımı deşebilir mesela Şehirde minibüse binerek, ölüyoruz! Mum olup erimektir aydınlığın bedeli Alnında yazmıyor ki kim velidir kim deli Yurdumun sokakları mayınlarla döşeli Bilmeden bir köşeyi dönerek, ölüyoruz! Sel suyuna kapılıp durulan mı istersin Sırra kadem basarak sorulan mı istersin Kurşuna kafa atıp vurulan mı istersin Doğru yaptığımızı sanarak, ölüyoruz! Kanunlar törelere göz yumar inadına Şiddetin, tecavüzün düşen var mı ardına? Medet umar âdeta susarak celladına Birçoğumuz korkudan sinerek, ölüyoruz! Hayat öyle tezat ki, öyle karmakarışık Kimi zulme doymuyor, kimi zalime âşık!.. İçte yaşam sevinci… Gözümüzdeki ışık Kayan bir yıldız gibi sönerek, ölüyoruz! Hangisine üzülsem, ağlasam hangisine? Yüklesem umutları umudun terkisine… Hayat denen limandan kaderin gemisine Nazlı kelebek gibi konarak, ölüyoruz! 01 12 2016 Salih ERDEM |
gönül alkışlarımla kutladım üstadım
selam saygı