Şu hanemde yalnızken sevgili istiyorum
Ruhen sütten de beyaz güneş yüzü görmemiş
Bedene can olacak marşandiz istiyorum
Hayatın saflığında daha hüzün dermemiş.

Kalbi yakıp kavuran bir Leyla istiyorum
Gece gündüz çöllere Mecnun edip düşürsün
Canından vaz geçirten bir Zühre istiyorum
Firak korkusuyla mı ondan böyle üşürsün?

Kefeni hep üstünde tek canan istiyorum
Bir vuslat arzusuyla benle acı çekecek
Seni beni yok eden bir ferman istiyorum
Kor enerji saçtıkça engellerden sekecek.

Sonsuz ervah ezelden bekaret istiyorum
Tüm kötü fikirlerle değince kirlenmeyen
Umman denen gerçekte sonsuzluk istiyorum
Tek birin haricinde nefisle birlenmeyen.

Bir ten tecellisiyle hakikat istiyorum
Ekseninde döndükçe aleme ışık tutan
Belki de aşka aşık birini istiyorum
Yerle gök arasında ağlamayı unutan.

25.11.2016
Ahmet Çelik