Yürüdüm yollar boyu hep bir ağızdan telaş,
insanlar gördüm ağ atıyorlardı sonsuzluğa.
İşte ömür dediğimiz drama bundan ibaret,
kah müzikli komedya,
kah trajedi bol ağlamaklı.
Ellerini kavuşturmuş ihtiyarlar,
bir kaç damla gözyaşı ile başlıyor,
sessizliğin geçit töreni.
Can havliyle dökülüyor kırık dualar dillerden,
son dakika fırsatı gibi indirimli cennet,
göçüp gitmiş dünyalık tanrılar tapınaklarından.
Nasıl ki tükenmiş umut bir yeni yetmenin kalbinde bile,
yıkılıyor dünyası oyuncakların üzerine.
Yürüdüm yollar boyu hep bir ağızdan feryat,
günahlarından asılı kaldı dilime,
tutmadığım sözlerin kavruk tadı.
Bu meydanda okunuyor insanlığın özeti,
herkes için hayat oyununun ceremesi.
Biraz huzursuzluk gözlerinin aynasından baktığın,
sıralı hayatlara sıralı ölümler ve bedeli insan olmak.
Ne umar ise onun gereğidir herkesin bulacağı,
bazen kuş tüyü yataklar,
bazen alev alev ateş...