‘insan
olduğumu
anlayınca
bugün yine
ağlayasım gelir..’




Çok yerleşmeden yaşıyorum aslında ben hayatı.
Bunu, biraz seviyorum;



Bir sandalyeye tam oturmadan tüm cüssesizliğimle,
İki ayağımı yan yana basmadan yere ve önümdeki kitaba gömülmez
Gibi..



Aslında hayatın kanalize her durumu, olayı ve işinde tamamen teslimiyet göstermem, gösteremem ben.
Hayal kuran, planlar yapan birisiyim.



Sanki bütün insanlığın varoluşuna karşın, bana da ayrılmış bu minicik yaşam alanımda;
Burayı çok da sahiplenmeden, benimmiş hülyasına kapılmadan işte.


Elimden alacaklar korkusundan..
Biraz ölümden
Biraz totem
Fakat biraz bilinçten..


Geriden
Ve daima bir tık kuzeyinden gölgemin..
Az ve kesik nefes alışlarla..
Kavramadan avucumun her sathıyla..
Ve kapılmadan, kaptırmadan..


Bu bir korku meselesi!
Emanetli saygı bluzunun her kıvrımına eğilişi gibi
Aferinli sokak sapakları benim her çıkışım.
..