İlk yalan ilk sahibin vicdanında sızlar
Terletir gece gündüz ayık uykuda
Kaçırır kendini insandan köşe bucak
Yaşam sürek avıdır ölüme kadar
Yalancıda bir yaşam yolcusu
Sonunda

Dönüşü düşünmez hiçbir yalancı yalanının
Bir bina inşa eder gibi günden güne
Üstüne yığar yeni parçaları
Her parça bir destek
Bir sırt dayama
Bir aklama

Sonunda yakalar özgüvenini yalanın
Vicdanından çıkan sızı cüzdanına akar
Artık bir mesleğin bir sanatın ustasıdır
Kimse eline su dökemez arzın payında
Doğruyu kırk kapıdan geri çevirir
Gözlere soka soka

Gözleri ışıl ışıl olur doğruyu yalanlayınca
Büzülür sulanır dudakları söz çarptıkça
Yalanına ortak çoğalır el şaplatıkça
Bir yalancı olarak var olmak zor iştir
Çok şeyini satacak çok ödün vereceksin
Ölü gezegenin üstündeki son canlı

Bir kalabalığın ortasında tek başınadır
En çok kendi bilir doğru yalanını
Yılan süt kokusuna bayılır
Emer çok hayvandan sütü
Emdiğini sahiplenir sokmaz
Buda onun riyası



Ahmet Coşkun