hadi buyrun
vişne çekirdekleri hurmalansın dalında.
bir kez daha versin yemişlerini, elma ağaçları..





yaşadıkça,
daha çok bilmiyorum
ve bitmiyor öğrenmek.



okuyorum.
okudukça insanlığımı secdeliyorum.
taze bir kuş yuvasını öpesim geliyor.
bir annelik akıyor gagamın içine,
yudumluyorum.



sonra
bir kalem çatlıyor ellerimde, bir ön sözün kokusu bittiğinde
önümde.
temiz bir siyahın tüm çizgilerinde,
zarif bir kader yolunuyor ellerimde.



buklelerimin arasından düşündürüyorum bakışlarımı.
göğe asınıp
üç kez kez çekiyorum anladıklarımı.
çekirdekleri soyunuyor bilincimin ,
damarlanıyor yüz görümlükleri.


ve
hiçbir şey yanlış bir bilgi kadar, kirletmiyor ellerimi.
bulanıyor ,
bulantım.
atlıyorum lehçeleri,
bir çitin eteğini çemreliyor aklım.


keçeliyorum kainatı.
büyüyor
yürüyor
yürüyor
koşuyor, aklım.
bir dikdörtgen yumurtluyor,
bir çemberi kemiriyor
aklım.



vites atıyorum,
saplıyorum Aden Körfezi’ne
ah, çığlığım doğuruyor.
karışıyorum haddimi enseleyip
usulca sokuyorum ayaklarımı
ışıldıyor parmakları, ırmakların.



koful bir sürü gibi şaşıyorum,
vidası düşüyor kafatasımın.
üstünü örtüyorum,
görünmez
oluyorlar.



buyrun,
minik vişne çekirdekleri
bir kez daha hurmalandı dalında.
yeni bir büyümek daha düştü diz/elerime..